Günay Kızılırmak Çetao

Nikolay Vasilyeviç Gogol'ün başyapıtı Ölü Canlar'ı çevirmek, onun gözünü-görüşünü, sözünü-sözcüklerini takınıp, vaktiyle yazarın bile kendine vahiy olarak geldiğinden şüphelendiği eseri Türkçeleştirmek, devasa bir ayıyla boğuşmak gibi değil de belki, günbegün, aylar boyu ufak tefek, keskin dişli ayılarla boğuşmaya benzer… Yahut: Uzak bir ile sürgün edilmiş, önceleri çevresindeki çetin yaşam koşullarına yılgınlıkla bakan, yabancısı olduğu iklimden en beter

Koray Karasulu

Siyasi nedenlerle, yakın zamanlara dek Batı kaynaklı aktarımlar haricinde (örneğin büyük olasılıkla saygın bir meslektaşımız sayesinde Soğuk Savaş'ın önemli figürlerinden Nikita Hruşçov'a, hâlâ Kruşçev diyoruz) fazlaca alışverişimiz olmayan kapı komşumuz Rusya Ana ile, aslında kültürel açıdan çok zengin bir mazimiz var. Örneğin, dilimize çevrilmemiş Rus klasiği yok gibi neredeyse. Ortalama bir Türk okuru, Sovyet Edebiyatı'yla bile o dönem Türkiye'sinin eşzamanlı siyasi

Beril Eyüboğlu

Neslihan Demirkol

Edebi çevirilerin ele alınış biçimi ve bu çevirilerin yorumlanmasında benimsenen söylem, yakın zamanda konuyla ilgili akademik ve entellektüel çevreleri oldukça meşgul etti. Bu satırları okuyanların Georges Perec'in "e" kullanmadığı romanı La Disparition'nun Türkçe çevirisi üzerine kopan fırtınayı anımsayacaklarına eminim. Cemal Yardımcı'nın yine "e" kullanmadan çevirdiği Kayboluş yayımlandıktan sonra Radikal Kitap ekinde çevirmenin "özgün metin"e müdahalesinden hareketle önemli bir tartışma başladı. Sonunda Cemal Yardımcı, yetkililer tarafından "Çeviri Yasası"nın "çeviride

Kenan Erçel*

Ekim 19, 2006

Her dünya çapında başarılı yazarın ardında iyi bir çevirmen vardır...gibi aslında malumu beyan kabilinden bir saptama yapmaktır bu yazıda derdim. Ama bu herkesin o kadar da malumu olmasa gerek ki Pamuk'un Nobel Edebiyat Ödülü'nü alması sonrasında ortalıkta dönen bilumum yorum ve tartışmada neredeyse esamesi dahi okunmadı çevirmenlerin. Bu yazının konusuna uyarladığım açılış cümlesinin özgün biçimindeki

Handan Salta